ហេតុអ្វីការប្រឹងធ្វើការលើសពី ៥០ ម៉ោងក្នុងមួយសប្តាហ៍ មិនប្រាកដថាផ្ដល់លទ្ធផលល្អ? ការសិក្សាពី Stanford បង្ហាញការពិត

មនុស្សជាច្រើនតែងតែយល់ឃើញថា ដើម្បីទទួលបានលទ្ធផលការងារកាន់តែច្រើន និងឈានទៅរកភាពជោគជ័យបានឆាប់រហ័ស វិធីសាស្ត្រតែមួយគត់គឺការខិតខំប្រឹងប្រែងធ្វើការឱ្យបានច្រើនម៉ោងបំផុតតាមដែលអាចធ្វើទៅបាន។ ផ្នត់គំនិតនៃការសម្រុកធ្វើការថែមម៉ោង (Overtime) ឬធ្វើការទាំងយប់ទាំងថ្ងៃ បានក្លាយជារឿងទូទៅក្នុងសង្គមការងារបច្ចុប្បន្ន។ ប៉ុន្តែ តើការចំណាយពេលវេលាច្រើនហួសប្រមាណលើការងារបែបនេះ ពិតជាផ្ដល់ផលវិជ្ជមាន និងទិន្នផលខ្ពស់ពិតប្រាកដមែនដែរឬទេ?

ការរកឃើញថ្មីពីសាកលវិទ្យាល័យ Stanford

យោងតាមការសិក្សាស្រាវជ្រាវលើផ្នែកសេដ្ឋកិច្ចពលកម្ម ដែលដឹកនាំដោយសាស្ត្រាចារ្យ John Pencavel មកពីវិទ្យាស្ថាន Stanford Institute for Economic Policy Research (SIEPR) នៃសាកលវិទ្យាល័យ Stanford បានបង្ហាញលទ្ធផលផ្ទុយពីការយល់ឃើញទូទៅទាំងស្រុង។ ការស្រាវជ្រាវនេះបានរកឃើញថា ផលិតភាពការងាររបស់មនុស្សពុំបានកើនឡើងសមាមាត្រទៅនឹងចំនួនម៉ោងដែលបានចំណាយនោះឡើយ ហើយវាថែមទាំងធ្លាក់ចុះយ៉ាងខ្លាំង នៅពេលដែលម៉ោងធ្វើការកើនលើសពី ៥០ ម៉ោងក្នុងមួយសប្តាហ៍។

ចំណុចលម្អិតសំខាន់ៗនៃការស្រាវជ្រាវ

នៅក្នុងលទ្ធផលនៃការសិក្សា សាស្ត្រាចារ្យ John Pencavel បានគូសបញ្ជាក់នូវទិន្នន័យជាក់ស្ដែងមួយចំនួនដែលគួរឱ្យកត់សម្គាល់៖

• ការធ្លាក់ចុះនៃទិន្នផល៖ នៅពេលដែលបុគ្គលិកធ្វើការរហូតដល់ ឬលើសពី ៥០ ម៉ោងក្នុងមួយសប្តាហ៍ ទិន្នផលការងារដែលទទួលបានក្នុងមួយម៉ោងៗចាប់ផ្ដើមថយចុះជាលំដាប់។
• គម្លាតរវាង ៥៦ ម៉ោង និង ៧០ ម៉ោង៖ ការស្រាវជ្រាវបានបង្ហាញយ៉ាងច្បាស់ថា ការប្រឹងប្រែងធ្វើការរហូតដល់ ៧០ ម៉ោងក្នុងមួយសប្តាហ៍ ស្ទើរតែមិនបានផ្ដល់លទ្ធផលការងារបន្ថែមអ្វីសោះ បើប្រៀបធៀបទៅនឹងការធ្វើការត្រឹមតែ ៥៦ ម៉ោង។ នេះមានន័យថា ម៉ោងបន្ថែមប្រមាណ ១៤ ម៉ោងនោះ គឺស្ទើរតែឥតប្រយោជន៍ និងមិនបានបង្កើតជាតម្លៃបន្ថែមអ្វីឡើយ។
• កត្តាកាយសម្បទា និងខួរក្បាល៖ មូលហេតុចម្បងដែលនាំឱ្យកើតមានបញ្ហានេះ គឺដោយសារតែរាងកាយ និងខួរក្បាលរបស់មនុស្សត្រូវការពេលវេលាសម្រាកគ្រប់គ្រាន់ ដើម្បីស្ដារឡើងវិញនូវថាមពល និងសមត្ថភាពដំណើរការ។ នៅពេលគ្មានការសម្រាកត្រឹមត្រូវ ភាពនឿយហត់នឹងចូលមកជំនួស ដែលនាំឱ្យប្រសិទ្ធភាពការងារធ្លាក់ចុះជាគំហុក។

ហេតុអ្វីបានជារឿងនេះមានសារៈសំខាន់?

ការស្រាវជ្រាវនេះមានសារៈសំខាន់យ៉ាងខ្លាំងសម្រាប់ទាំងនិយោជក និងនិយោជិត ក្នុងការផ្លាស់ប្ដូរការយល់ឃើញអំពីប្រសិទ្ធភាពការងារ។ នៅក្នុងពិភពការងារជាក់ស្ដែង ការវាស់វែងតម្លៃលើចំនួនម៉ោងដែលបុគ្គលិកអង្គុយធ្វើការ មិនមែនជាការធានាថានឹងទទួលបានលទ្ធផលល្អនោះឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ ការបង្ខំធ្វើការច្រើនម៉ោងជ្រុល អាចបង្កឱ្យមានសម្ពាធ ភាពតានតឹង និងការថយចុះនៃគុណភាពការងារទាំងមូល។ ដូច្នេះ ផលិតភាពការងារពិតប្រាកដ គឺស្ថិតនៅលើគុណភាព និងប្រសិទ្ធភាពនៃការបំពេញការងារ មិនមែនអាស្រ័យលើបរិមាណម៉ោងនោះទេ។

អ្វីដែលគួរតាមដាន និងយកចិត្តទុកដាក់បន្ត

ផ្អែកលើការរកឃើញនេះ ទាំងស្ថាប័ន ក្រុមហ៊ុន និងបុគ្គលម្នាក់ៗ គួរតែពិចារណាឡើងវិញអំពីតុល្យភាពរវាងការងារ និងការសម្រាក (Work-life balance)។ ការរៀបចំកាលវិភាគការងារដែលសមរម្យ និងការផ្ដល់ពេលវេលាគ្រប់គ្រាន់ឱ្យរាងកាយ និងខួរក្បាលបានសម្រាក នឹងជួយរក្សាបាននូវកម្រិតផលិតភាពការងារខ្ពស់ និងនិរន្តរភាពនៃការបំពេញការងាររយៈពេលវែង ដោយមិនចាំបាច់សម្រុកធ្វើការរហូតដល់ហួសកម្លាំងនោះឡើយ។

ប្រភព: Stanford Institute for Economic Policy Research

អានប្រភពដើម